Założyciele

undadores Claretianas María Antonia París

Maria Antonia París

Życie Marii Antonii Paris rozpoczyna się w XIX wieku, w czasie bardzo niekorzystnym dla Hiszpanii, kiedy to została ona zaatakowana przez wojska napoleońskie.

U podstaw powołania zakonnego Antonii były misje ludowe głoszone przez franciszkanów w Tarragonie. Wstępuje, jako postulantka do Towarzystwa Maryjnego, w 1841 roku. Pozostanie nią przez dziewięć lat, z powodu prawa cywilnego, które nie pozwalało zakonom przyjmować nowicjuszek.

W 1842 roku otrzymuje charyzmatyczne natchnienie, zwane “Wizją Początkową”, aby założyć Nowy zakon, ale nowy nie w doktrynie tylko w praktyce, oparty na ubóstwie i wierności Ewangelii, która miała być fundamentem nowych apostołów.

W 1850 roku poznaje Antoniego Marię Klareta, kapłana i misjonarza wielkiego ducha oraz działania, który odwiedzał wtedy Tarragonę. Wyjawia przed nim otrzymane natchnienie do założenia nowego zakonu. Głęboko wierzy, że wszystkie problemy, z którymi boryka się Kościół pochodzą z poczucia władzy i bogactwa, które zgromadził on w sobie w ciągu wieków, a co wyraźnie sprzeciwia się duchowi Ewangelii.

W tym samym roku Ojciec Klaret zostaje mianowany biskupem Santiago na Kubie.

W 1852 Maria Antonia Paris, wraz z czterema towarzyszkami, odpowiadając na zaproszenie Antoniego Marii Klareta, rozpoczyna przeprawę przez Atlantyk w kierunku Kuby, aby odpowiedzieć na potrzeby dotyczące wychowania kobiet na tej wyspie i zadbać o godność kobiety w środowisku kubańskim.

Siostry kierowały się główną myślą nowo założonej wspólnoty: „żyć z wiernością radami ewangelicznymi i pracować nauczając całe stworzenie prawa Bożego”. Z czasem dołączają do nich nowe dziewczęta.

Maria Antonia Paris i o. Klaret byli przekonani, że Kościół powinien odnowić się w oparciu
o ubóstwo i praktykę wierności Ewangelii.

Zgromadzenie zostało założone 25 sierpnia 1855 przyjmując nazwę Instytut Apostolski Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, która z czasem zmieni się na Siostry Maryi Niepokalanej Misjonarki Klaretynki.

W 1859 roku Maria Antonia wraca do Hiszpanii i zakłada pierwsze wspólnoty w Tremp (Lérida), Reus (Tarragona), Carcaixent (Valencia) i Vélez-Rubio (Almería).

Umiera w Reus 17 stycznia 1885 roku otoczona siostrami ze wspólnoty. Jej ciało zostało złożone w krypcie klasztornego kościoła. Można do dzisiaj to miejsce nawiedzać.

Jan Paweł II ogłosił heroiczność jej cnót 23 grudnia 1993 roku i od tej pory uważana jest za Czcigodną.

Liczne zapiski, które pozostawiła po sobie są najlepszymi dokumentami ukazującymi jej osobowość zakonną i ludzką: Autobiografia, Wspomnienia i notatki, Dziennik, Punkty do Reformy Kościoła, Misjonarz Apostolski, Konstytucje, Reguły z 1862, Testament i Zbiór Listów.

Św. Antoni Maria Klaret

Antoni Maria Klaret urodził się w Sallent (Barcelona) w przeddzień wigilii 1807 roku, w głęboko religijnej rodzinie, zajmującej się produkcją tkanin.

Jego dzieciństwo upłynęło w czasach wojen napoleońskich. Wieczność i Opatrzność Boża, to dwie znaczące myśli, które naznaczają jego dziecięcą pobożność. Jest ona również przepełniona pobożnością maryjną i eucharystyczną.

Gdy miał 12 lat ojciec wprowadza go w tajniki pracy włókienniczej, a później wysyła do Barcelony, aby tam doskonalił się w sztuce tekstylnej. Z prawdziwą pasją
i zaangażowaniem Klaret poświęca się pracy do szaleństwa przejęty produkcją. Czasami dziwi się, że w czasie Mszy Świętej „ma w głowie więcej maszyn włókienniczych niż świętych na ołtarzu”. Pewnego dnia przypomina sobie słowa Chrystusa:, „Jaką korzyść odniesie człowiek choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę po niósł?”. Mając 22 lata wstępuje do seminarium w Vic, nie rezygnując przy tym z zamiaru zostania kartuzem.

Opatrznościowo Pan pokazuje mu, że inne jest jego powołanie. Gdy ma 27 lat zostaje wyświęcony na kapłana i rozpoczyna swoją pracę parafialną wspieraną zawsze intensywnym życiem modlitwy i nauki.

Niedługo później zostaje wysłany przez swojego biskupa, jako misjonarz ludowy do głoszenia Słowa Bożego w Katalonii i całym Półwyspie Iberyjskim. Klaret jest nie tylko niestrudzonym głosicielem misji ludowych i rekolekcji dla księży i sióstr zakonnych, poszukuje też innych sposobów apostołowania, np. poprzez słowo pisane, które jest trwalsze od mówionego. Wydał wiele modlitewników, broszur skierowanych do kapłanów, sióstr zakonnych, dzieci, młodzieży, małżonków czy ojców rodzin. Założył też w 1847 Wydawnictwo Kościelne. To w nim drukuje Pismo Święte, wyjaśnienie Katechizmu i „chrześcijańskie ulotki”.

Przez 15 miesięcy przemierza Wyspy Kanaryjskie głosząc Słowo. Szybko zaczęto na niego mówić “Ojczulek”. Stał się tam tak bardzo znany, że wraz z Najświętszą Maryją Panną z Pino jest współpatronem diecezji Las Palmas.

W Katalonii, w jednym z pokojów w seminarium w Vic, zakłada 16 lipca 1849 roku Zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi. Niedługo później, 11 sierpnia, dowiaduje się o swojej nominacji na arcybiskupa Kuby. Przyjmuje to zadanie tylko
z posłuszeństwa. Zostaje wyświęcony w Vic 6 października 1850 roku.

Wraz z Matką Marią Antonią Paris zakłada na Kubie, 25 sierpnia 1855 roku, Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej Misjonarek Klaretynek. W czasie swojej wielkiej i różnorodnej działalności apostolskiej niejednokrotnie staje się ofiarą oszczerstw, prześladowań i ataków. Zamach, którego doświadczył w Holguín (1 lutego 1856 roku) niemal kosztuje go życie, mimo, że pozwala mu przelać krew za Chrystusa.

Królowa Izabela II osobiście wybiera go w 1857 roku na swojego spowiednika i Klaret powraca wtedy do Madrytu. Dzięki swojej nieugiętości i wytrwałości oraz duchowemu wpływowi, jaki wywiera na otoczenie, pomału przemienia stan religijny i moralny dworu. Żyje w sposób prosty, surowy i ubogi.

Z powodu rewolucji wrześniowej w 1868 roku udaje się wraz z królową na wygnanie.

W 1869 roku uczestniczy w przygotowaniach Soboru Watykańskiego I, w którym też bierze udział. Pod koniec sesji soborowych, z powodu mocno już nadszarpniętego zdrowia, przenosi się do wspólnoty, którą Misjonarze Klaretyni mają w Prades (Francja). Gdy dotykają go prześladowania ucieka i chroni się w klasztorze cystersów w Fontfroide, gdzie umiera 24 października 1870 roku.

Jego doczesne szczątki zostają przeniesione do Vic w 1897 roku.

Został beatyfikowany przez Piusa XI 25 lutego 1934 roku i kanonizowany przez Piusa XII
7 maja 1950 roku.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información. ACEPTAR

Aviso de cookies